Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Αληθινές Πριγκίπισσες


Προχθές το βράδυ ξαπλώσαμε, όπως συνήθως, με το μυρμηγκάκι μου να πούμε τα παραμύθια μας, τα νέα της ημέρας, να κάνουμε τις γλύκες μας μέχρι να την πάρει ο ύπνος.

Αυτή η ώρα είναι για μένα από τις ομορφότερες. Η μικρή, μας βγάζει όλη της την τρυφερότητα και την αγάπη, ενώ λέει πράγματα που μπορεί να μην τα έχει ξαναπεί ή να είναι αστεία κι η έκπληξη είναι πάντοτε μεγάλη. Άλλωστε, καθετί που λέει είναι δίχρονο παιδάκι είναι πάντα μια έκπληξη, μια ανακάλυψη και μια αγκαλιά.

Μου λέει λοιπόν εκεί που ήμασταν η μια δίπλα στην άλλη:
«Μαμά, είσαι αληθινή πριγκίπισσα»!
«Τι είμαι;» την ξαναρωτώ, να δω μήπως με γέλασαν τα αυτιά μου.
«Είσαι αληθινή πριγκίπισσα», μου επαναλαμβάνει.

Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να βουρκώσω. Δε μου είχε πει κανείς κάτι το τόσο όμορφο και αφοπλιστικό ταυτόχρονα (αντιπαθώ τη μοναρχία, τους τίτλους και τις κούφιες ιδέες). Όμως αυτό το «αληθινή πριγκίπισσα» με πάγωσε. Το πιθανότερο είναι το δίχρονο μυρμηγκάκι μου να μην αντιλήφθηκε καν τι ακριβώς μου είπε. Όμως εγώ για εκείνα τα λιγοστά δευτερόλεπτα ένιωσα όντως «αληθινή πριγκίπισσα», ένιωσα μέσα μου γλυκά και όμορφα και υπερήφανα.

Σκεφτόμουν, λοιπόν, όταν εκείνη τελικά αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, πως η αγάπη των παιδιών είναι η πιο αληθινή, η πιο άδολη κι η πιο πραγματική αγάπη. Για τα παιδιά μας είμαστε ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ!



Τι κι αν μας βλέπουν συνήθως με πρόχειρα ρούχα, με μαλλιά πιασμένα κοτσίδα, άβαφες, να τρέχουμε σαν τρελές μέσα στο σπίτι, βουτηγμένες στις κατσαρόλες και στους νεροχύτες μας. Τι κι αν είμαστε λιγάκι γεματούλες (το λέω ευγενικά), τι κι αν δεν έχουμε γαλάζια μάτια και ξανθά μαλλιά, όπως οι πριγκίπισσες των παραμυθιών (καλά, μερικές έχουμε, μην παρεξηγηθούμε κιόλας). Τι κι αν δεν τρώμε σε τραπέζι στρωμένο με κηροπήγια, αλλά στον πάγκο της κουζίνας με το ένα πόδι. Τι κι αν δεν ιππεύουμε το άσπρο άλογο, αλλά ανεβαίνουμε στο παλιό Corsaki μας (κι όποιον πάρει ο χάρος) και τρέχουμε απ’ τη δουλειά στο σούπερ μάρκετ, μετά στο φαρμακείο, στο φούρνο κλπ κλπ. Τι κι αν η μαμά μας δεν είναι η βασίλισσα Ελισάβετ (στην πράξη τουλάχιστον, γιατί εκείνες συνήθως πιστεύουν το αντίθετο – αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία). Τι κι αν το σπίτι μας δεν είναι το λαμπερό παλάτι, αλλά συνήθως μοιάζει βομβαρδισμένο από παιχνίδια κι άλλα αντικείμενα σκορπισμένα εδώ κι εκεί. Τι κι αν ο αντρούλης μας δεν είναι το πριγκιπόπουλο με το χρυσό του στέμμα, μα είναι ο Δημητράκος, ο Γιωργάκος, ο Νικάκος της καθεμιάς μας.

Τα παιδιά μας, μας βλέπουν ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ και μάλιστα ΑΛΗΘΙΝΕΣ!

Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ!


13 σχόλια:

  1. Ολες οι μανούλες στα μάτια των παιδιών μας είμαστε οι πριγκήπισές τους.Μην τα απογοητεύσουμε μυρμηγκάκι μου. Σου εύχομαι να σε βλέπει πάντα έτσι η κορούλα σου.
    σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου καλημέρα,

      Αλήθεια λες, δεν πρέπει να τα απογοητεύσουμε, τουλάχιστον ηθελημένα. Δε δίνω άλλοθι, όμως, κι εμείς μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε μαζί τους. Δεν υπάρχουν σχολεία για γονείς, υπάρχει μόνο η αγάπη κι αυτό που ονομάζουμε "φύση". Γι' αυτό παρακαλάω μόνο, να έχουμε υγεία και να μεγαλώνουμε σωστά τα μυρμηγκάκια μας. Γιατί αυτό δεν είναι που θα μας δώσει ένα καλύτερο αύριο;

      Φιλιά,
      Άρτεμις

      Διαγραφή
  2. Φανταστικό Post! Πόσο δίκιο έχεις και πόσο μοναδικά είναι όλα όσα μας λένε τα μικρά μας και μας κάνουν να νιώθουμε πραγματικές πριγκήπισσες!
    Σου εύχομαι πάντα να είσαι η ομορφότερη πριγκίπισσα στο παραμύθι της ζωή της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειρήνη καλημέρα & Καλώς ήρθες στην παρέα μας!

      Σ' ευχαριστούμε για τα γλυκά σου λόγια!
      Βλέπω εσύ έχεις δύο ζουζουνάκια, μεγαλύτερο "βασίλειο", διπλές χαρές (και διπλά συμμαζέματα)!

      Φιλιά,
      Άρτεμις

      Διαγραφή
  3. Πολύ όμορφα τα λες, να χαίρεσαι τη μυρμηγκοφιαμίλια σου ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόπη καλημέρα!

      Καλώς ήρθες στο "σπιτικό" μας!
      Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.
      Μπήκα να δω το ιστολόγιό σου, μα εσύ είσαι πολύ δραστήρια βρε παιδί μου! Μπράβο σου!

      Φιλιά,
      Άρτεμις

      Διαγραφή
  4. πολυ ωραια τα λες :) οτι πρεπει για να ξεκινησει η μερα με χαμογελο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Βαλεντίνα,

      Οι μέρες που ξεκινάνε χαμογελαστά είναι οι καλύτερες!

      Φιλιά!
      Άρτεμις

      Διαγραφή
  5. πολυ ωραια τα λες :) οτι πρεπει για να ξεκινησει η μερα με χαμογελο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. πραγματικά είμαστε έτσι στα μάτια των παιδιών μας, εξιδανικευμένες! Μου θύμησες τα λόγια του Καζαντζάκη στο "αναφορά στον Γκρέκο" που παρομοίαζε τη μανούλα του με νεράιδα και της έκρυβε το κεφαλομάντιλο για να μην την χάσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία, κι εσένα δε σε είχε πει "βασίλισσά μου";

      :-)

      Διαγραφή
  7. Κι ας είμαστε και μάνες σαν αυτές που περιγράφει το παρακάτω ποίημα :


    "Μάνα και Γιος", Νικηφόρος Βρεττάκος



    Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε
    κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της,
    μπρούντζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος
    σαν να 'χε ο Διόνυσος γιορτή. Τα φαράγγια κατέβαζαν
    τραγούδια κι αναπήδαγαν τα έλατα και χορεύαν
    οι πέτρες. Κι όλα φώναζαν: "Ίτε παίδες Ελλήνων ..."
    Φωτεινές σπάθες οι ψυχές σταύρωναν στον ορίζοντα,
    ποτάμια πισωδρόμιζαν, τάφοι μετακινιόνταν.

    Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν
    Με τη ευκή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν
    και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες
    κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους
    κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,
    μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα,
    κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα
    χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αφιερωμένο στις μανούλες που έχουν αγοράκια...
    Όπως το Μαράκι μας που έχει τον γλυκό μας τον Σταματάκο!

    φιλιά,
    Άρτεμις

    ΑπάντησηΔιαγραφή