Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Πετάξαμε την πιπίλα (?)

Επτάμισι ώρα το πρωί μέσα στην κουζίνα χορεύουμε οι τρεις μας "το χορό του μεγάλου παιδιού"!

Δύο λεπτά πριν είχε προηγηθεί ο ακόλουθος διάλογος ανάμεσα σε εμένα και το μυρμηγκάκι:
- Μαμά, θέλω να πάρω στη γιαγιά αυτό το άσπρο μεγάλο βιβλίο. (ένας τεράστιος αρχαίος δικός μου τόμος με διηγήματα του Παπαδιαμάντη κ.α.)
- Μα αυτό το βιβλίο είναι για μεγάλα παιδιά.
- Πόσο μεγάλα παιδιά;
- Να, για παιδιά που δεν φοράνε πιπίλα.
- Θα την πετάξω!
- Τι εννοείς θα την πετάξεις;
- Θα την πετάξω στα σκουπίδια της κουζίνας! Που είναι;

Την παίρνει και γεμάτη αποφασιστικότητα πάει στην κουζίνα, ανοίγει το ντουλάπι του κάδου και την πετάει μέσα. "Την πέταξα, την πέταξα!" ακούγονται ξεφωνητά. "Μπαμπά την πέταξα!" - "Μαμά την πέταξα!".

Την άλλη εβδομάδα, το μυρμηγκάκι γίνεται τριών χρονών. Η πιπίλα όμως, μαζί με το μικρό μαξιλαράκι της, το "μάη" της όπως το λέει, ήταν ως τώρα τα δύο μαγικά συστατικά για ένα γλυκό νανούρισμα. Τη φορούσε τα βράδια ή όποτε ήθελε να χουζουρέψει μαζί με το μαξιλαράκι της. Είχαμε κάνει όλες τις συνήθεις συζητήσεις το προηγούμενο διάστημα, όπως ότι τώρα είσαι μεγάλο παιδάκι, αλλά σ' αυτό η απάντηση που μας έδινε ήταν ότι "δεν είμαι ακόμα μεγάλο παιδάκι - δεν πάω σχολείο!". Έπειτα της λέγαμε πως έχεις εμάς και η αγκαλιά μας είναι πάντα ανοιχτή και πρέπει να νιώθεις ασφαλής γιατί ο Χριστούλης κι η Παναγίτσα σε φυλάνε. Επίσης, τελευταία της έφερνε καμιά φορά αηδία και το καταλάβαινε κι η ίδια πως η περίοδος της πιπίλας έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της. Όμως και πάλι όλο και κάτι είχε να αντιπαραθέσει. Έπειτα δεν την πιέζαμε γιατί έκανε πρόοδο σε άλλα θέματα, όπως η τουαλέτα. 

Και να που σήμερα το πρωί, το μικρό μου πήρε από μόνο του τη μεγάλη απόφαση. Τρία λεπτά μετά το πανηγύρι του μεγάλου παιδιού, έρχεται με mauvais tete :- (  και μου λέει "πέταξα την πιπίλα μου"...
κι ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. 
- Το καλύτερο δε σου το είπα, της λέω.
- Τι είναι; μου απαντά.
- Έχουμε μια έκπληξη για τη μεγάλη μέρα που έγινες μεγάλο παιδί και πέταξες την πιπίλα.
- Δώρο; ξαναφωτίστηκε το πρόσωπό της.
- Ναι.

Ένα από τα χριστουγεννιάτικα δώρα της ήταν το σπίτι της Πόλυ Πόκετ και δεν της το είχαμε δώσει, καθώς είχε τόσα άλλα και δε θέλαμε να της πέσουνε όλα μαζί, γιατί όλα μαζί χάνουν τη μαγεία τους. Έτσι, σήμερα ήταν η κατάλληλη μέρα. Το πήρε με χαρά κι από οτι  μου λένε από το σπίτι ως τώρα δεν έχει αναφέρει καθόλου την άσπονδη φίλη της. Για να δούμε το μεσημέρι και πολύ περισσότερο σήμερα το βράδυ τι μας επιφυλάσσει η θεά της πιπίλας... γλυκό ύπνο ή κάποιο τσικνοπεμπτιάτικο ξενύχτι;

Όπως και να χει θα αποχαιρετήσω κι εγώ την παλιά μου συντρόφισσα. 

Γεια σου πιπίλα, θα σε δω στο επόμενο παιδάκι!

 αυτές ήταν οι πιπίλες μας (avent)

Να και μια μυρμηγκο-πιπιλο-φωτογραφία από τα παλιά - έτσι ως ύστατη ανάμνηση




6 σχόλια:

  1. Καταρχην να σου πω οτι εχουμε τις ιδιες αναθεματισμενες πιπιλες! ειναι οι πιο ομορφες που υπαρχουν και πολυ καλες μεν, αλλα δυσευρετες!

    Επειτα χωρις να θελω να σε απογοητευσω, η δικια μου πεταει την πιπιλα της σχεδον καθε μερα! ή την πεταει στα σκουπιδια ή παει και την χαριζει στην νεραιδα επηρεασμενη απο ενα παραμυθι σχετικο που της εχω παρει! ισως -επειδη η δικια σου το εκανε μια και μονη φορα- να το εννοει πραγματικα, ειστε αλλωστε και ενα χρονο σχεδον μεγαλυτερες!

    οπως και να χει σας ευχομαι καλη επιτυχια και μακαρι να την ξεφορτωθηκατε! αντε σειρα μας τωρα!

    υ.γ. εμεις το μαξιλαρι το λεμε ''μαρι'' και την μαξιλαρουμπα (ενα δαπεδου μεγαλο που εχουμε) την λεμε ''λουμπα'' (τρεχα γυρευε δηλαδη!αχαααχααχα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Μάχη μου, νιώθετε τον καημό μας!
      Η σημερινή ήταν η πρώτη φορά για εμάς. Δε σου κρύβω όμως οτι έχω αγωνία για το πως θα εξελιχθεί το βράδυ μας. Τα μαξιλαράκια της είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας. Θέλει δε μια συγκεκριμένη μαξιλαροθήκη με δαντελίτσα της οποίας παίρνει τη γωνία και τη βάζει στην άκρη του ματιού της κι έπειτα με αυτή γαργαλάει την παλάμη της (θα γράψω ξεχωριστή ανάρτηση για το μαξιλάρι γιατί έχει ζουμί) κι έτσι νανουρίζεται.
      Οι πιπίλες αυτές είναι όντως πάρα πολύ καλές. Εμείς τις βρίσκαμε συνήθως στα mothecare ή σε φαρμακεία. Τώρα έχουν βγάλει και φωσφορίζουσες και είναι τέλειες και πρακτικότατες φαντάζομαι.
      Σας εύχομαι και στα δικά σας, αν κι είστε μικρούλες ακόμα.
      φιλιά,
      3Μ.

      Διαγραφή
  2. αχ κι εγώ θέλω να του την κόψω αλλά τη θέλει!! ίσως προς το καλοκαίρι..Ελπίζω εσείς τουλάχιστον να την ξεφορτωθήκατε μια και καλή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελπίδα μου,
    join the club!!!

    Την ξεφορτωθήκαμε μεν πρακτικώς, θεωρητικώς όμως φοβούμαι οτι θα έχουμε τα παρατράγουδά μας...
    Θα σας πω αύριο πως πήγε η νύχτα, η οποία εικάζω θα είναι η "νύχτα του κούκου"! κουουουουου - κουουουουουου...
    3Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εμείς είμαστε βέβαια πιο μεγάλοι κλείσαμε πια τα 6, αλλά σας νοιώθω γιατί κι εμείς στα 3 κοντά πετάξαμε τις πιπίλες και κόψαμε το μπιμπερό μας. Λοιπόν σας αναφέρω το κολπάκι της γιαγιάς πού εμάς μας βοήθησε να τις πετάξουμε μια κι έξω ( δοκιμάστε το). Κόψαμε με ψαλίδι την άκρη της πιπίλας έτσι που να μην φαίνεται να έχει μόνο μια σχισμή. Όταν ο μικρός μας την έβαλε στο στόμα του αηδίασε και άρχισε να την επεξεργάζεται και να παραπονιέται πως σκίστηκε η πιπίλα του. Εγώ αμέσως με πολύ χαρά τον πληροφόρησα πώς τώρα που είναι μεγάλος κι έχει δόντια γερά οι πιπίλες σκίζονται γι'αυτό και μόνο τα μωρά της κούνιας που δεν έχουν δόντια τις χρησιμοποιούν. Βέβαια ζήτησε της εφεδρική πού "μαγικά" σκίστηκε κι αυτή όπως και οι πιπίλες των μπιμπερό του.... Εντάξει δεν θα πώ ότι όλα ήταν εύκολα, περάσαμε μια δυο βραδιές ανησυχίας αλλά μετά το αποφασίσαμε.... ΕΙΧΑΜΕ ΠΛΕΟΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλως σε βρηκα αχ αυτες οι πιπιλες! Της κορης μου της την εκοψα 21 μηνων όταν ειρθε ξαφνικα η καλη νεραιδα ενα πρωι Δευτερας και της την πήρε την ξαναεφερε μετα το βράδυ για μια παρηγορια στο τέλος της εβδομαδας την πηρε μια και εξω , στο μικρο τώρα έιναι 22 μηνων και έχει γινει αποπειρα επειδη την εκοψε απο μονος του και δεν επιασε το κολπο, και συγκεκριμενα σημερα ένα 3ωρο το κλαψαμε πολύ που την είχε κρυψει απο μονος του και η εφεδρική δεν του εκανε κλαψ κλαψ υπομονη που θα παει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή